Anka kuşu

​ANKA KUŞU
​Kırıldığımızdan,
önümüze geleni kırar olduk. 
​Kalbimiz,
çelikten örülmüş bir duvara dönüştü. 
​Kendimiz bile giremez olduk;
sırlarımıza,
duygularımıza... 
​Yana yakıla pervane olduk,
kor olduk,
köze döndük. 
​Tanıyamadık kendimizi;
sevdiklerimizi acıtır olduk. 
​Dikenleri geçti çiçeklerimize öfkemiz;
çiçeklerimiz solar oldu. 
​Keşke,
incitenleri incitseydik zamanında. 
​Kirpi gibi oklarımızı
savursaydık kötülere. 
​Canımızı yakanların
limanlarını yaksaydık; 
​çarpıp kapılarını,
kalplerinin yüzüne... 
​Özgür olsaydık
kuş gibi... 
​Anladık.
Anladık kötülüğün kim olduğunu. 
​Pişmanlığı üfleyerek yiyelim derken,
ağzımız yara bere içinde kaldı. 
​Kalbimiz tuzla buz oldu;
toparlayamadık parçalarını. 
​Ruhumuz,
dört bir yana dağıldı. 
​Kızgınlıklarımız,
kırgınlıklarımız,
öfkemiz ve nefretimiz... 
​Kartopu gibi büyüdü;
kapkara oldu ruhumuz. 
​Aklımız da... 
​Ruhumuzu ve kalbimizi
toparlamaya çalışırken, 
​devreler yandı,
alarm verdi. 
​Şimdi yangın sardı her yanımızı. 
​Kül olup
yeniden doğma zamanı. 
​Anka kuşu misali... 
​Açalım kanatlarımızı;
umutlara,
özgürlüğe
ve en çok da 
​kendimize...