Kelimeler boyanır, renkler konuşur.

Hızın her şeyi yuttuğu bir çağda yavaş okumak, belki de en sessiz direniş biçimidir. Bir cümlenin üzerinde durmak; onun rengini, kokusunu, sesini fark etmektir. Boyalı kelimeler, işte bu farkındalığın adıdır.

Sokak lambası yanınca gölgeler şiir okur, ben de dinlerim kimse duymasın diye.

Kasabanın tek kitapçısı sabahın erken saatinde kepengini açtığında, vitrindeki eski daktilonun üzerinde bir not buldu. Not, silik bir mürekkeple yazılmıştı ve yalnızca tek bir cümle içeriyordu: “Kelimeler de boyanır, yeter ki rengini bilen biri olsun.” O günden sonra kitapçıya gelen her müşteri, rafların arasında kendi...