BENİ NEDEN TANIMAK İSTİYORLAR Kİ?

Çatı katında bir odam var.  
İçinde fazla kalmayan bir seyyahım ben.  
Bavulum yıllardır aynı yerde;  
gitmek için değil, yerleşmemek için.

Beni neden tanımak istiyorlar ki?  
Vaktimin hangi parçasını  
kendilerine ayırmamı bekliyorlar?

Ne söyledikleriyle ilgileniyorum  
ne yazdıklarıyla.  
Kimin ne yaptığını bilmeden de  
geçiyor günlerim.  
Üstelik eksilmiyorum.

Yalnızlığımı mı istiyorlar?  
Ben onunla geçinmeyi öğrendim.  
Kapımı çalmadan girmez,  
benden başka kimseye de yer açmaz.

Oysa hiç kimseye  
mutluluk sözü vermedim.  
Kendime bile.

Ölmemi mi bekliyorlar?  
Daha hayatla hesabımız kapanmadı.  
Masamda yarım bırakılmış bir bardak,  
penceremde akşamdan kalma yağmur var.

Uzun süre konuşmadım.  
İyi geldi.  
İçimden bir şeyler geçti,  
hepsinin adını koymadım.

Onlar beni ele geçirmeye çalışırken  
ben kapımı kilitlemeyi bile düşünmedim.  
Öyle kaygısızdım.  
İnsan bazen kendisine ait olanı  
korumaya kalkışarak kaybeder.

Yaradan yukarıdan gülümsüyorsa  
belki de bu yüzden gülümsüyordu.

Yine aynı cümleyi duydum:

''Özlemden öldürülen hiç kimse,  
kimseye hiçbir şey borçlu değil.''

Siz olsanız ne derdiniz?

Ben cevap vermeyeceğim.  
Zamanın içinde yuvarlananlara  
müşfik davranmak zorunda değilim.

Hele beni tanımak isteyenlere...

''Ben kendimi bile  
her gün içeri almıyorum.''