Her Şey Yapaylaşırken İnsan Kalabilmek

Yapay zekâyla her şey daha kolay üretiliyor ama sanki ortaya çıkanların tadı, dokusu, ruhu eksiliyor. Emek verilmeden hazırlanan görüntüler, birkaç dokunuşla ortaya çıkarılan metinler, birbirine benzeyen fikirler… Bütün bunları izlerken derin düşüncelere dalıyorum. Sanki kendi sesini kısıyor insan, üretme arzusunu köreltiyor; yeteneklerini, marifetlerini, keşfedilmeyi bekleyen yanlarını birer birer susturuyor. Oysa teknolojiyle birlikte yol almak başka; onun hızına kapılıp kendi düşüncemizi yitirmek başka...
Kitaplar yapay, eserler benzer, alıntılar her köşede çoğalıyor… Peki ya insan, o nerede? Kendi cümlesi, itirazı, kendi bakışı?
İnsan, kitap okumaktan; bir cümleden geçmeden, bir hikâyeyi üzerine giyinmekten, nasıl muaf tutabilir kendini? Araştırmak da üretmek de insanın kendi oluşuna katılma biçimi değil mi? 
Tam da bu zamanlarda sanata, sanatçıya, üretene her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Bir şeyleri gerçekten hissedebilen, henüz kimsenin kurmadığı bir cümleyi kurmaya cesaret eden insanlara…
Hâlâ hayal kurabilen var mı diye bakıyorum bazen gökyüzüne. Hâlâ bir yaprağa, bir taşa bakıp ilham alan ve sanatını var edebilen… Bir avuç topraktan, bir çizgiden, bir sesten kendi dünyasını kurabilen var mı? Hâlâ hissedebilen, hissettiklerini şekle dönüştürmek isteyen, kusurlu da olsa kendinden bir iz bırakmaya hevesli insanlar var mı sahi?
Teknoloji üretebilir, hızlandırabilir, kolaylaştırabilir ama hissedemez, empati kuramaz, bir duygunun hakkını da veremez.
Her şeyin bu kadar kolay üretilebildiği bir çağda, belki de en kıymetli şey hâlâ gerçekten insan eli değmiş, insan kalbinden geçmiş bir şey üretebilmektir.
Dilerim bütün bu hızın içinde insan olduğumuzu unutmadan tutunabiliriz hayata. Kendi sesimizi saklamadan, elimizden geldiğince kendimiz olarak var olmanın sanatını haykırabiliriz.