Son mektup

         Son mektup 

    Kargocu o gün  kapının ziline bastı,son kez olduğunu bilmeden . Kapı açılmadı ,oysa kargocu siteye girdiği gibi açardı kapıyı . Kargocu bir umut seslendi Güliz hanım! Güliz hanım! Ses yok . 

  Komşuları evde yok herhalde ses gelmiyor dedi. Kargocu  ses çıkmayınca not bırakıp işe geri döndü. İçi içine sinmiyordu . Çünkü biliyordu kimsesi yoktu. Komşular ertesi gün tekrar kargocuyu görünce şaşırdılar . Eve gelmedi ,kimden geldi mektup diye sordular . Cevap beklerlerken kargocunun arkasından polisler de eve geldi . Kapı açıldı . Güliz hanım hayata gözlerini yummuştu. 

 Cenazede kimse yoktu kargocu ve komşuları hariç. Herkes şaşırdı bu kadar sevilen birinin nasıl olurda cenazesinde kimse olmaz. Kargocu açıkladı 

“ Güliz hanımın kimsesi yoktu. O mektuplar ise şair isimleri ile kendi yazdığı mektuplar. Cemal, Süreya, Oğuz,Atay ” 

Komşuları şaşırdı nasıl yani diye .Kargocu , Güliz hanım sadece kitap okurdu . Ve bu yüzden sırf kimsesiz olduğu bilinmesin diye bu oyunu yaptı. 

  Bunu öğrenen herkes gözyaşları içindeydi. Kargocu cebinden bir zarf çıkardı ve komsulara uzattı bu sizin.

Komşusu Meral hanım ,mektubu okumaya başladı.

" Sevgili Meral ve sevgili komşularım! 

 Bu mektubu okuyorsanız belliki artık hayatta değilim . İle başlayan cümleler. Her kelime bir bıçak yarası gibi can yakıyor, sarsıyordu.

 Meral hanım o gün şunu anlamıştı,  onca yıl tanıdığı sandığı insanı bile bazen tanıyamayabiliriz. İnsanlar bazen oyun kurar, kimsesiz olduğu veya bir başka nedenle.